Naar aanleiding van het uitkomen van de publicatie ‘Merchants of Doubt‘ van Naomi Oreskes en Erik M Conway verschenen er enkele artikels in The Guardian over het bedrog van de klimaatsceptici of -ontkenners.
In het boek ‘Merchants of Doubt’ doen Oreskes en Conway uit de doeken hoe rechtse, conservatieve ‘marketeers’ en instituten - vaak gesteund door bedrijven en conservatieve fondsen - gedurende decennia hun best hebben gedaan - en nog steeds doen - om alles wat neigt naar regulering van de vrije markt en de individuele keuzevrijheid onderuit te halen. Wetenschappelijk bewezen theorieën worden zorgvuldig aangevallen via campagnes die steeds dezelfde weg volgen: wetenschappelijke bewijzen in diskrediet brengen, verwarring en twijfel zaaien.
De bewijsvoering die deze ‘merchants of doubt’ gebruiken, richt zich meestal op geïsoleerde feiten, onderzoeksresultaten of wetenschappelijke uitingen die vervolgens uit hun context gerukt worden en op vaak tegenstrijdige wijze weerlegd worden.
Citaten:
‘Free marketeers realised that if you could convince people that an example of successful government regulation wasn’t, in fact, successful - that it was actually a mistake - you could strengthen the argument against regulation in general’ (Robin McKie, Merchants of Doubt by Naomi Oreskes and Erik M Conway)
‘Scientists’ warnings have been obscured by a small group of ideologues who believe individual liberties are more important than any other cause’ (Robin McKie, A dark ideology is driving those who deny climate change)
° ° ° °
Een ander interessant artikel, ‘Do environmentalists hold back sustainable lifestyles?‘, legt uit waarom mensen niet ingaan op de oproepen om hun leven duurzamer in te richten, ondanks de wetenschap dat ze daarmee bijdragen aan de klimaatopwarming en de desastreuze gevolgen ervan.
In plaats van op een neerbuigende manier te preken, voor te schrijven wat mensen moeten doen of specifieke keuzes en gedrag af te keuren, zou men beter focussen op hoe we mensen kunnen doen verlangen naar een duurzame levenswijze. Met andere woorden: hoe kunnen we mensen zin doen krijgen om duurzamer te leven?
Enkele citaten:
‘People living sustainable lifestyles are often healthier, they’re more connected with their communities. There are also many desirable aspects of a sustainable lifestyle which are hidden, such as sleeping better and spending more time with your kids, which we don’t focus on.’ (Solitaire Townsend, in dit artikel van Tom Levitt en Kara Moses, zie onder)
‘What’s lacking is a vision. People aspire to what they can see, feel, touch; something tangible. We don’t have a passionate, eloquent, visual description of substainable lifestyles, so people don’t know they want them’ (S. Townsend, zelfde artikel, zie onder)
Hoor ik daar een roep naar kunstenaars?
‘We must build a visual and compelling vision of low carbon heaven. And this vision must be desirable.’ (S. Townsend, zelfde artikel, zie onder)
‘The biggest barrier of all may be social pressures and how we measure a happy and successful life. [...] The traditional yardstick is that of consumption, typically viewed as an indication of well-being and wealth by economists with GDP (Bruto Nationaal Product) regarded as the last word. [...] But GDP is not a reliable indicator of happiness or satisfaction. [...] Social relationships have a much bigger role to play’ in defining our well-being. (Tom Levitt en Kara Moses, zie onder)
Hier kan u de volledige artikels lezen:
- A dark ideology is driving those who deny climate change - Robert McKie
- Merchants of Doubt by Naomi Oreskes and Erik M Conway - Robert McKie
- Do environmentalists hold back sustainable lifestyles? - Tom Levitt and Kara Moses
